Kanters steunt initiatief Up with People
Bron: Brabants Dagblad
Laat ik me eerst even voorstellen: ik ben Marlien van Goor, 18 jaar en woon in Erp. Ik zou graag een positieve bijdrage leveren aan de maatschappij door middel van vrijwilligerswerk. Mede dankzij de steun van Kanters BV kan ik dit ook echt gaan doen, via de organisatie Up with People.
Ik vertrek 11 januari, om 6 maanden door Amerika en Azië te trekken met een groep van ca. 90 studenten van overal ter wereld. We verblijven iedere week in een ander gastgezin in een andere plaats, waar we nieuwe culturen leren kennen, een show opvoeren en uiteraard veel vrijwilligerswerk doen. Zo zal ik bijvoorbeeld twee maanden in de ontwikkelingslanden Mexico en Thailand verblijven en daar veel werken met straat- en weeskinderen. Naast het vele vrijwilligerswerk vindt Up with People het belangrijk om verschillende culturen dichter bij elkaar te brengen. Zo willen zij het goede voorbeeld geven aan de rest van de wereld.
De komende tijd zal ik u via deze site op de hoogte houden van mijn belevenissen in het buitenland. Mijn volgende berichtje schrijf ik vanuit Denver, Colorado, USA!
Bericht nummer twee, vanuit een Amerikaans huis in Denver, Colorado!
Inmiddels heb ik er de eerste week met Up with People al op zitten, in de Verenigde Staten. Wát een land! Echt álles is hier anders.. en groter! Boodschappen doen in de supermarkt is al een heel avontuur.. Verbaasd staan over zestig meter aan schappen met alleen nog maar de postkaarten, uitkijken dat je niet nat wordt door de sproeiers die aanspringen boven de groenten, lekker lui zijn terwijl kassameisjes alle boodschappen voor je inpakken, en een sneeuwstorm trotseren als je weer buiten komt! Het is vooral oppassen met eten hier. Het is waar dat Amerikanen graag vet eten. Cake, chips en koekjes tijdens de maaltijd zijn hier meer regel dan uitzondering. Drie keer per dag een warme maaltijd is ook niet echt goed voor de lijn..
Gelukkig krijg ik genoeg beweging, want er moet hard gewerkt worden! Deze week ontmoette ik mijn reisgenoten, hoorde over de rest van de toer en deed auditie voor de Up with People show. Deze show wordt elke week in een andere plaats opgevoerd, en is bedoeld om geld in te zamelen voor een plaatselijk goed doel. Het geld dat met onze eerste show wordt verdiend gaat bijvoorbeeld naar "Habitat for Humanity", een organisatie die zorgt voor onderdak voor de vele daklozen in Denver. Een ander doel van de show is om anderen het goede voorbeeld te geven; om te laten zien dat verschillende culturen samen één geheel kunnen vormen. En dat is inderdaad zo! Onze groep bestaat uit 97 jongeren uit wel 27 verschillende landen, en is nu al heel gezellig.
Op dit moment bestaat het leven in Denver vooral uit repeteren, repeteren en repeteren. Maar nu mag ik even iets anders doen.. ik ga naar de rodeo! Jieeeehaaaa!!
Bericht nummer drie, vanuit Maquoketa in de staat Iowa
Deze keer een berichtje vanuit de staat Iowa! Ik verblijf hier vlakbij Maquoketa, in een plaatsje met maar zo’n 600 inwoners. In de wijde omgeving is er geen huis te bekennen, er liggen dikke pakken sneeuw en het is hier soms wel twintig graden onder nul. Behóórlijk anders dus dan wat ik gewend ben, maar dat maakt het juist zo leuk!
Vanuit Denver reisden we naar Lincoln en na enkele dagen kwamen we in het piepkleine dorpje aan waar we nu zijn. Ik wil echter graag nog wat meer over Denver vertellen; over het vrijwilligerswerk dat we daar hebben gedaan. Want dat was heel bijzonder!
Samen met enkele anderen uit onze Cast ging ik naar “Urban Peak”, een opvangcentrum voor dakloze jongeren. Jongeren die dat nodig hebben kunnen daar onderdak, voedsel en scholing krijgen. Er is een programma dat deze jongeren kunnen volgen, met als doel dat ze na zo’n zes maanden op eigen benen kunnen staan.
Onze taak binnen Urban Peak was het opruimen en schoonmaken van de keuken en het verzorgen van de lunch voor de jongeren. Het werk zelf was oké, maar het werd pas echt interessant toen het tijd was om te gaan serveren.
Voor de eerste keer ontmoetten we toen de dakloze jongeren. (Van hen mochten we geen foto’s nemen.) Ik was een beetje nerveus. Zaten zij wel te wachten op een meisje uit Nederland, dat duidelijk niet weet wat zij doormaken? Hoe zouden ze reageren? En hoe zouden ze er uitzien?
Nou.. de jongeren zagen er redelijk verzorgd uit (ze konden allemaal gebruik maken van de voorzieningen in het centrum). Ze waren vriendelijk, en enthousiast dat we er waren. Hun verhalen waren erg indrukwekkend. Één van hen raakte mij het meest; een jongen van mijn leeftijd. Hij was erg klein en ziek, en zat te kleuren tijdens de lunch. Ik denk dat hij een geestelijke beperking had. Hij was simpelweg het huis uit gezet toen bleek dat hij ziek was. Na een lange tijd belandde hij bij Urban Peak, waar hij eindelijk mensen vond die voor hem zorgen. Die jongen was zó blij dat we er waren; hij blééf maar vragen wanneer we terug kwamen!
Ik realiseerde me toen dat sommige jongeren gewoon veel pech hebben en het niet kunnen helpen dat ze op straat eindigen. Dat ik stiekem wel wat vooroordelen over daklozen had, die ik nu heb herzien. Dat mensen als de vrijwilligers van Urban Peak onmisbaar zijn. En... ik begreep eindelijk mijn moeders gezegde: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”. En als je zelf de wereld een beetje verbetert, voelt dat erg goed!
Bericht vier, vanuit Saint Joseph, in de staat Missouri
We zijn nu drie weken en vijf plaatsen verder sinds mijn vorige berichtje. Sinds een paar uur ben ik in Saint Joseph, in de staat Missouri. Wát een genot: na acht weken kou kleumen, is dit de eerste keer dat ik in een plaats verblijf waar het een paar graden bóven nul is! En ik ben niet de enige die daar heel blij mee is.. Sommige Castmaatjes zijn een tikkeltje overenthousiast, en lopen nu zelfs in een korte broek rond! Maar goed, dat is te begrijpen. De vorige plaats waar we waren werd namelijk ook wel "The Windy City" genoemd.. Want ja, wij waren in CHICAGO!
Eindelijk gingen we dan een week naar De Grote Stad. Een hele belevenis! In plaats van het uitzicht op de koeienwei dat ik normaal vanuit mijn slaapkamerraam heb, keek ik nu uit op gigantische flatgebouwen en drukke wegen. En daar kéék ik niet alleen naar, ik liep er ook tussendoor! Deze keer geen fiets waar ik op sprong om snel even ergens naar toe te crossen. Nee, ik wandelde naar het metrostation, probeerde dan de goede metro te vinden en zocht van daaruit weer naar het volgende station waar wij als groep verzamelden. Mijn moeder wist altijd vrolijk te zeggen "Ons Marlien kan het einde van de straat nog niet vinden". En dat was dan wel niet helemaal waar, maar Chicago was voor mij, om het zacht uit te drukken, toch wel een "leerzame ervaring".
Het was een week vól met leerzame, gekke, enge, interessante en bovenal gewéldige ervaringen. In Chicago gaf ik les over vrede en respect op een Afro/Amerikaanse school in een achterstandswijk, waar ik eerst op wapens gecontroleerd moest worden. Ik kreeg een tour bij een groot Amerikaans televisiestation. Ik wenste dat ik weer acht jaar oud was toen ik rondliep in de grootste poppenwinkel die ik óóit had gezien. Ik stond oog in oog met een reusachtige dinosaurus in het bekende Field Museum. Ik bekeek mezelf op straat in een gigantische, spiegelende, beroemde, als kunst bedoelde boon. Ik dronk mijn eerste (óverheerlijke) "White Chocolate Mocha" koffie en at de beroemde "Chicago Dog" hotdog. Ik ging naar de musical "Wicked" in het mooiste theater waar ik ooit geweest ben. Ik ontmoette de meest vréémde figuren op straat en in de metro. Én ik leerde kaart lezen. Of probéérde dat in elk geval.
Nee, maak je geen zorgen: er zíjn wat vertrouwde dingen die nooit veranderen.. Niet álles was anders. Want of ik nu in Chicago naar een kaart sta te turen, of op mijn fiets rondjes rijd in een klein dorp.. het einde van de straat kan ik nog steeds overal kwijt raken!
Bericht vijf, vanuit San Luis Potosi in Mexico
Hoog tijd voor weer een nieuw berichtje! Het is nu duidelijk lastiger om op tijd iets van me te laten horen. Er zijn namelijk minder gastgezinnen met internet, hier.. IN MEXICO!
Na de Mexicaanse steden Monterrey, Mexico Stad en Puebla, ben ik nu aangekomen in het mooie San Luis Potosi! Het is zo’n 40 graden Celsius, het centrum van de stad is práchtig, en net als in de rest van Mexico zijn de mensen erg vriendelijk en smaakt het eten erg goed.
De afgelopen paar weken heb ik erg veel meegemaakt. Ik heb tientallen taco’s en tortilla’s gegeten, was in piramiden te vinden, heb geluisterd naar Mariachi bands, ik heb foute Spaanse woorden geleerd, ik ben verbrand, heb gewerkt met autistische kinderen, opgetreden in prachtige openlucht theaters, en.. de vrouw van de Mexicaanse president ontmoet, in haar eigen huis!
Het is óngelooflijk wat ik hier allemaal meemaak. De Mexicaanse cultuur is zó anders en zó warm! Dan heb ik het niet alleen over de temperatuur, maar ook over de mensen, het eten en het verkeer.. Ja, het verkeer. Ik kríjg het er namelijk warm van! Rode verkeerslichten lijken hier geen regel, maar een suggestie. Je rijbewijs kun je soms verdienen na één rijles, en ook drunken driving komt hier regelmatig voor. De straat oversteken is hier al een heel avontuur!
México is een avontuur. De mensen zijn heel vriendelijk en verwelkomend, een beetje conservatief en erg gericht op familie. Het zijn ook echte party people en tequila is er altijd genoeg! Er zijn grote verschillen tussen warm en rijk, en is het ook niet overal even veilig.
Een ander belangrijk element van de Mexicaanse cultuur is eten. Want eten is liefde. En dus is het niet netjes om iets op je bord achter te laten.. Hoe spicy de tortilla’s (kleine, platte pannekoeken met daarin vlees, sla, hete saus en allerlei andere dingen) dan ook zijn, ik eet zegastgezin hou. Én van Mexico.. Want het bevalt me hier op. Met de tranen in mijn ogen staand. Om te laten zien dat ik van mijn prima!
Maarrr.. over enkele dagen is het alweer tijd om verder te reizen. Na vijf weken in Mexico, gaan we voor drie weken naar Texas in de Verenigde Staten, en daarna naar Thailand.
Adios!
Bericht zes, vanuit.... Nederland
Na berichten uit ijskoude en zonovergoten gebieden, dit keer een berichtje vanuit een huis in de stromende regen. Vanuit een huis met uitzicht op koeienweiden en voorbij komende fietsers...
Ik ben weer thuis!
Omdat u als lezer waarschijnlijk wel weet hoe een frisse Nederlandse regenbui voelt, keren we nu tóch nog even terug naar de zonneschijn in Thailand.
Naar het traditionele dorpje Muang Pan, waar ik een week verbleef. Naar de stad Chiang Rai, een uur daar vandaan. En naar de stad Khon Kaen, waar ik een week later naartoe vertrok voor de laatste twee weken van de tour met Up with People.
Want ja, Thailand was één groot avontuur! Een paar hoogtepunten…
De eerste nacht in Thailand slapen in een Boeddhistische tempel. Diezelfde nacht douchen met een emmer, slapen op de vloer en een gat in de grond gebruiken als wc. De daarop volgende nacht een schorpioen vinden in mijn slaapkamer. Werken met weeskinderen die lijden aan Aids. Olifant rijden. Helpen op het platteland van Muang Pan. Zesduizend gillende kinderen en héél veel handtekeningen na een show. Prachtige Boeddhistische tempels bezoeken. In mijn eentje Engelse les geven aan vijftig gillende kids. Overal waar ik naar binnen ga mijn schoenen uit doen. Rijst, rijst, rijst: ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds, élke dag. Oog in oog staan met gigantische spinnen. Proberen nog net op tijd een foto te maken van een op scooter voorbij scheurende monnik. Hitte. Tranen tijdens onze laatste show…
Deze weken waren best heftig. Heel mooi om zo’n andere cultuur te ervaren, maar ook moeilijk om te zien dat veel mensen het minder goed hebben dan wij...
Het werken in een weeshuis, waar de kinderen lijden aan Aids, was bijvoorbeeld heel indrukwekkend. We hebben daar het gebouw opgeknapt en activiteiten gedaan met de kinderen. Je bedenken dat deze kinderen niet lang meer te leven hebben, is hartverscheurend. Gelukkig zijn er plaatsen als deze, waar mensen ze liefdevol opvangen. Niet alleen geld, maar ook hulp hebben ze daar hard nodig. En ik ben blij dat wij dat hebben kunnen geven.
Ook het les geven aan kinderen waarvan de ouders school niet kunnen betalen, was heel dankbaar werk. Heel bijzonder om te voelen hoe dankbaar mensen zijn als je daar een tijd geholpen hebt. Fijn om op deze manier een verschil te kunnen maken!
Ja, in Thailand heb ik het geweldig naar mijn zin gehad. De tijd vlóóg voorbij. Een tikkeltje tè snel! Het einde van Thailand betekende namelijk het einde van mijn half jaar reizen met Up with People.
Wát een práchtig half jaar was dit! Het was súper om in verschillende gastgezinnen te mogen leven, om meer van de wereld te zien, om elke week weer een inspirerende show op de planken te zetten, om veel vrijwilligerswerk te doen en om uiteindelijk vrienden te vinden van overal ter wereld. Ik heb genoten!
Ik ben erg dankbaar dat ik dit half jaar samen met mijn Castmaatjes veel mensen heb mogen helpen, en laten zien dat verschillende culturen samen één kunnen zijn.
En dat alles heb ik mede te danken aan steun van Kanters BV.
Daarom mijn dank aan dit bedrijf,
en dank aan u als lezer.
See you. Adios. Sa-was-dee-ka.
Tot ziens!
Marlien.
P.s. Voor wie graag nog wat meer over mijn avonturen leest: http://marlienopreis.waarbenjij.nu/
Lees ook het artikel 'Elke week ben ik ergens anders op de wereld'.
